Beboet me
Ik zit alles behalve stil in de stiltecoupé. In mijn hoofd oefen ik een tekst voor het geval er een conducteur opduikt. Lees verder »
mei
14
14
Beboet me
Ik zit alles behalve stil in de stiltecoupé. In mijn hoofd oefen ik een tekst voor het geval er een conducteur opduikt. ‘Ja meneer, ik weet het. Ik had moeten inchecken. Hoe dat komt? Nou ja, ik heb gister nogal wat gedronken en… Ja, precies. Kortetermijngeheugen? Nee ik denk het niet. Automatische piloot, ja. Ik begrijp dat u verplicht bent mij te beboeten, daar kunt u ook niks aan doen. U doet ook alleen uw werk. Ja... Ja... Nee, het zal niet meer gebeuren, meneer.’
Door Martijn van Koolwijk
De rest van de coupé is op één meisje na uitgestorven. Ik had tevergeefs geprobeerd muziek te luisteren om mijn gedachten van het ‘shit, ik rij zwart’ af te halen, maar zelfs de meest rustige muziek zaagde door mijn schedeldak als een negentiende-eeuwse hersenonderzoeker. Even denk ik: zal ik tot mijn bestemming op het toilet gaan zitten? Maar de kater maakt mij al snel duidelijk dat hij geen ruimte laat voor gedachten. Spinnend dreunt hij door en probeer ik mijn rust te vinden in het naar buiten kijken, zoekend naar de kamelen die ergens tussen Arnhem en Nijmegen langs het spoor staan.
De coupédeur gaat open, verschrikt wip ik op. ‘Uw vervoersbewijzen graag’, klinkt het achter mij. Als ik maar een boete krijg en ik niet zo’n conducteur tref die de oren van mijn kop preekt. In gedachten zak ik al door mijn knieën en smeek ik hem om een boete. ‘Alstublieft, meneer de conducteur, beboet me. Ik ben fout geweest en als ik er gisteren 35 euro doorheen kon zuipen, kan ik nu ook wel voor 35 euro boeten. Alstublieft beboet me, maar hou op met praten.’ Hij pakt mijn ov-chipkaart aan en houdt hem voor zijn scanner.
‘Biep!’ doet het apparaat en de conducteur wenst me nog een prettige dag verder. Verbaasd neem ik mijn ov-chipkaart van hem aan. Blijkbaar toch mijn kortetermijngeheugen.