Door Martijn van Koolwijk
Aan het begin zijn ze nog wel leuk en vraag je je af waar ze over gaan. Zomerhits worden immers vaak in een taal gezongen die wij associëren met een zonnig strand. Zo gold ook voor Manu Chao, een Fransman die in 2000 en 2001 in Nederland een zomerhitje scoorde. In 2001 met ‘Me Gusta Tu’ en in 2000 met ‘Bongo Bong’. Nu wil ik niet al te veel aandacht aan de tekstuele inhoud van de liedjes besteden. Want net als bij menig ander Top 40-liedje is de tekst, wanneer je het naar het Nederlands vertaalt, als een Hollandse piratenfestijn-meezinger. Zomerhits gaan, over het algemeen, over niets meer dan een zomers gevoel. Of dat nu komt door het trommelen op je Bongo of lurken aan je Bong maakt niet zoveel uit.
Het probleem met Manu Chao zit hem, in tegenstelling tot andere zomerhitjes, vooral in het feit dat ik nogal wat mensen ken die het de afgelopen twaalf jaar iedere zomer nodig vinden om de complete cd van Manu Chao op repeat te zetten. Dat is twaalf jaar lang, drie maanden lang dezelfde 45 minuten muziek. Deze mensen hebben in hun hele leven het nummer ‘Bongo Bong’ plusminus zeventienduizendvierhonderdtweeënzeventig keer gehoord.
Waarom?
In godsnaam, waarom?
Is het misschien de laatste cd die je ooit hebt gekocht?
Heb je hem in je cd-speler gedaan en gaat het laatje sindsdien niet meer open?
Weet je niet hoe je nieuwe muziek moet downloaden?
Heb je mooie herinneringen aan deze cd en na het jaar 2001 geen nieuwe mooie herinneringen meer opgebouwd?
Heb je een stiekeme (man)crush op deze Mr. Wereldwinkel?
Doen jullie het allemaal gewoon om mij te pesten?
Dan kan ik jullie bij deze mededelen dat dit is gelukt.
Willen jullie dan nu allemaal die cd afzetten?
En weggooien?
Alsjeblieft?