Afscheidscolumn

Niettemin wil ik hierbij alle fans bedanken die mij door de jaren heen gesteund en vooral geïnspireerd hebben. Zonder jullie zou ik nooit in staat zijn geweest iedere keer weer met nieuwe en geestverruimende stukjes te komen. Ik heb al vele dankbrieven, afscheidscadeaus en hier en daar een wanhopige liefdesverklaring mogen ontvangen. Uiteraard ook daarvoor heel veel dank.

Maar dit beeld klopt niet. Het waren geen fans, maar fan in enkelvoud. Ikzelf. De statistieken gaven honderden bezoekers per dag aan, maar slechts één IP-adres. Ik schrijf deze column van achter mijn ikea-bureau en zie het hemelwater melancholisch neerdalen op het balkon. Geen bloemen voor mij, geen afscheidsfeest op de redactie van Sensor. Geen: “Dank voor je inzet Hans. Het waren, euh...twintig fantastische artikeltjes!” Geen gouden handdruk, geen afkoopsommen, geen premies. Ook geen pers, geen glitter en geen glamour. Zo is het prima.

Wat rest is een stilte en dan vertrek ik zomaar. Daar loop ik dan, weg, met mijn rode knapzak over mijn schouders. Even verderop kijk ik nog één keer om naar de redactieleden. Daar staan ze. Treurige blikken, handen in de broekzak. Teneergeslagen. Sommigen houden elkaar vast, een ander laat een traan. Dan gaan ineens alle handen omhoog. Ze zwaaien naar me. Met waterige ogen maak ik een ‘at your service’-gebaar. Ik draai me weer om en vervolg mijn weg. Hoofdschuddend kan ik een glimlach niet onderdrukken. Het is tijd.